Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Μεταξύ ονείρων και πραγματικότητας

Με κυνηγάνε για να με πιάσουν.

Δύο κύριοι ντυμένοι με μαύρα κοστούμια. Επειδή δεν σκέφτομαι σύμφωνα με τους νόμους. Επειδή δεν μοιραζόμαστε τις ίδιες απόψεις. Επειδή κάποτε πέρασα από μπροστά τους κι έτυχε να πέσει η σκιά μου επάνω τους. Χωρίς πρόθεση. Τώρα με κυνηγάνε για να με τιμωρήσουν. Γιατί εδώ επιτρέπεται να μιλάς μόνο με το στόμα. Κάθε άλλο είδος επικοινωνίας διώκεται. Τα μάτια είναι για να κοιτάνε. Κι έτσι τα βλέμματα των ανθρώπων γύρω μου άδειασαν. Κι εγώ σταμάτησα να στροβιλίζομαι. Γιατί δεν υπάρχει λόγος να το κάνεις με τα χέρια κλειστά. Και συρρικνώθηκα. Σαν ένας καρπός που έχασε τους χυμούς του.

Τους βλέπω στον ύπνο μου. Ξυπνάω και είναι πάλι ξοπίσω μου. Κι εγώ προσπαθώ να τρέξω μακριά τους. Κοιμάμαι και είναι πάλι εκεί. Ώσπου σ' έναν από τους εφιάλτες μου βρέθηκα σε αδιέξοδο. Σε ένα σοκάκι λίγα στενά μακριά απ’ τον δρόμο που μένω. Έτρεξαν κατά πάνω μου να με πιάσουν. Τους ζήτησα να χορέψω μια τελευταία φορά. Τι μεγάλο λάθος η ευγένεια που μου δείξανε! Στροβιλίστηκα. Τα χέρια μου γεμίσανε λεπίδες. Και αυτοί ανήμποροι να μετακινηθούν, σαν ριζωμένοι στο έδαφος, στάθηκαν εκεί και ματώσανε. Γιατί οι λεπίδες είχαν περάσει από μέσα τους. Γιατί είχα ανθίσει και πάλι.

Φεύγω. Με κυνηγάνε.

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Το κουκουνάρι



Κάθε όψη σου είναι διαφορετική
Αν σε κοιτάξω από πάνω μοιάζεις με αστέρα
Από τα πλάγια κοιτάζω μαχαίρια
Και από κάτω βλέπω την σκόνη σου
Να στέκεται εκεί ανάποδα, σαν νυχτερίδα
Άλλοτε πάλι βλέπω ένα στόμα που ανοίγει
Όχι για να κατασπαράξει
Αλλά για να μιλήσει

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

Καθόλου

Όλα μοιάζουν χωρίς νόημα όταν δεν σε βλέπω και δεν σου μιλάω. Ξανά. Όχι συνέχεια, όπως παλιά, αλλά μόνο όταν μου λείπεις. Εκρηκτικά. Δεν με νοιάζει που βρίσκομαι, δεν με νοιάζει τι ώρα είναι ή τι θα κάνω αύριο όσο το συνεχίζεις. Μάλλον εσένα θα σκέφτομαι. Δεν με νοιάζει αν είναι Δεκέμβριος ή Ιούνιος, δεν με νοιάζει αν καταλαβαίνω τη γλώσσα που μιλάνε δίπλα μου, η μουσική δε με συντροφεύει και οι δρόμοι είναι άρρωστοι γιατί ένας ασθενικός τους περπατάει. Δεν με νοιάζει αν πρέπει να φύγω από αυτή τη χώρα, αν πρέπει να προκόψω, αν πρέπει να σταθώ για κάτι. Ίσως να πρεπε, αλλά όταν κυματίζεις στο μυαλό μου κρύβονται όλα από πίσω σου και μου χαμογελάς σαν να μη γνωρίσαμε τη βλακεία και το μίσος του κόσμου.


Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Μωβ εξάγωνες λάμψεις

Απλώς να είσαι δίπλα μου το πρωί όταν ξυπνήσω. Να σηκωθούμε, να βάψουμε τα μάτια μας και σιωπηλά να μεταμορφωθούμε σε παιδιά της Κορέας. Σε κάτι ξένο, άγνωστο για εμάς. Η νεότητα ασφαλίζεται μόνο απ' την πίστη στον έρωτα.