Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Το κουκουνάρι



Κάθε όψη σου είναι διαφορετική
Αν σε κοιτάξω από πάνω μοιάζεις με αστέρα
Από τα πλάγια κοιτάζω μαχαίρια
Και από κάτω βλέπω την σκόνη σου
Να στέκεται εκεί ανάποδα, σαν νυχτερίδα
Άλλοτε πάλι βλέπω ένα στόμα που ανοίγει
Όχι για να κατασπαράξει
Αλλά για να μιλήσει

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

Καθόλου

Όλα μοιάζουν χωρίς νόημα όταν δεν σε βλέπω και δεν σου μιλάω. Ξανά. Όχι συνέχεια, όπως παλιά, αλλά μόνο όταν μου λείπεις. Εκρηκτικά. Δεν με νοιάζει που βρίσκομαι, δεν με νοιάζει τι ώρα είναι ή τι θα κάνω αύριο όσο το συνεχίζεις. Μάλλον εσένα θα σκέφτομαι. Δεν με νοιάζει αν είναι Δεκέμβριος ή Ιούνιος, δεν με νοιάζει αν καταλαβαίνω τη γλώσσα που μιλάνε δίπλα μου, η μουσική δε με συντροφεύει και οι δρόμοι είναι άρρωστοι γιατί ένας ασθενικός τους περπατάει. Δεν με νοιάζει αν πρέπει να φύγω από αυτή τη χώρα, αν πρέπει να προκόψω, αν πρέπει να σταθώ για κάτι. Ίσως να πρεπε, αλλά όταν κυματίζεις στο μυαλό μου κρύβονται όλα από πίσω σου και μου χαμογελάς σαν να μη γνωρίσαμε τη βλακεία και το μίσος του κόσμου.


Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Μωβ εξάγωνες λάμψεις

Απλώς να είσαι δίπλα μου το πρωί όταν ξυπνήσω. Να σηκωθούμε, να βάψουμε τα μάτια μας και σιωπηλά να μεταμορφωθούμε σε παιδιά της Κορέας. Σε κάτι ξένο, άγνωστο για εμάς. Η νεότητα ασφαλίζεται μόνο απ' την πίστη στον έρωτα.

Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

Φερ' ειπείν

Αν μπορούσα λιγάκι να ενώσω όλες μου τις ανακλήσεις θα έφτιαχνα ένα μονοπάτι από σκουριασμένα φύλλα. Κι αν το ακολουθούσα ίσως να έφτανα σε ένα δέντρο και καθόμουν από κάτω του για να αντικρύσω. Ότι μόνο τώρα μπορώ να αντεπεξέλθω στις ψευδείς μας σχέσεις. Γιατί είμαι σίγουρος ότι στα όνειρα πάντα προπορευόμουν.

Φερόμαστε στους εαυτούς μας χωρίς μερίδιο αγάπης και λύπης. Αντιτασσόμαστε στις ευκαιρίες και παρασιτούμε στις συνειδήσεις μας. Πώς παιδιά μεγαλωμένα από αλυσίδες θα δώσουν θέση σε ανθρώπους που γεύτηκαν; Γιατί η αδιαφορία κατέλαβε την ανησυχία; Γιατί αφήσαμε οθόνες να μας εμποδίσουν ενώ γύρω μας υπάρχουν χιλιάδες μολύβια;